5.2/10
Countrey Love, 90’lı yılların alternatif ortamında bir tür cadı olarak konumlanmış; her cadı gibi, büyünün etkisi geçene kadar, emrine insan biriktirmeyi başarmıştı. On yıl süren bağımlılık, Madonna mitini bile aşarak, kendi gerçekliğini yarattı. MTV’ye röportaj veren Madonna’nın konuşmasını bölüp, onu korkudan kaçırarak sivri tırnakların nasıl kullanılabileceğini gösteren Love; sürekli içine düştüğü medya ilgisini karşılıksız bırakmayacak aşırılıklarla kendini dokunulmaz kılmayı seviyordu. Bu tedirgin edici figür, çağın en büyük müzik efsanelerinden biri olan Nirvana ve tabii ki Kurt Cobain’le evlenip dünyaya bir çocuk getirdiğinde, kader çizgileri tüm dünyanın görebildiği kadar netti. Grubu Hole, Love’ın ifade araçlarından biri haline gelirken, müzikal başarıyı ciddiye alarak, Love’a tolerans göstermemize yardım etti. Hole’un tüm akımlara göz kırpan hırçın müziği, Love gibi gösterişli fakat trajik bir kadının hayata karşı verdiği savaşın en güçlü siperiydi.
Cobain’den önce, medyadan önce, intihar girişimlerinden önce ve daha birçok şeyden önce; her şey biraz daha sadeyken, Hole, ilk albümüyle döneminin en yırtık çığlığını atıyordu. Pretty on the Inside, indie listelerini fethederken; Courtney de, Michael Stipe’ın da koruması altına girmişti. 91 çıkışlı debut’nun devamı, Hole’un başyapıtı Live Thought This; Love’ın kişisel yıkım süreçlerini başlatan fırtınaların üzerine, üç sene içinde tamamlanabilmişti. ‘Violet’ gibi hitler, Love’ın her türlü şımarıklığını affettiriyordu. Yine de, ikinci albüm, müzikal önemini gölgede bırakacak kadar magazine bulanacaktı. Love’ın paparazzi takıntısı da bu dönemde başladı. E, üzüm üzüme baka baka kararır, derler. Uyuşturucu bağımlısından koca öldürene, pek çok sıra dışı rolü üstlenen Love; Celebrity Skin ile popun tüm olanaklarını kendinde bütünleyene kadar, ünlü olmanın kaymağını yedi. 98’de patlayan Celebrity Skin’se, müziği tekrar tartışmaya açacaktı. Aynı ismi taşıyan single, akılda kalıcı melodisiyle yılın marşları arasına yerleşti. Fakat her star gibi, Love da zirveden zemine doğru kamikaze yapması gerekiyordu.
2004 yılına kadar estetik ameliyatlara harcadığı paralarının ardından hayıflanmayı seçen Love, America’s Sweetheart isimli solo albümüyle, Amerika’nın konumlandırdığı cadı figürüne onların diliyle karşılık vermişti. 12 senenin ardından çıkan Nobody's Daughter Love’a orta yaş krizini aşması için harikulade bir fırsat sunmuş. Biliyoruz ki, Love önüne gelen şansları geri çevirmekte oldukça başarılı. Ama ilk defa tüm bu oluşturduğu anti kariyerini kazanca dönüştürmeyi seçmiş ya da en azından bunun için uğraşmış.
Albümle aynı adı taşıyan, manifesto niteliğinde Nobody's Daughter Love’ın keskinlik damarını yüzlere çarpıyor. Larrikin Love grubundan transfer gitarist Mirco Larkin, introsuyla revize edilmiş Hole müziğinin gelecek vaat ettiğini ilk anda belli ediyor. Single Skinny Little Bitch’e, Riot Grrll akımının devamı, Samantha tarzı parçalarsa külkedisi masallarına olan inancını sürdüğünü kanıtlıyor. İlk kez grunge baladlara bu denli yüklenen Love, Billy Corgan etkisini bünyesinde yaşatıyor. Love albümle skinny deriler giymiş ve kafası iyi bir Marianne Faithfull portresi çiziyor.
Nihayetinde, Love herhangi bir barda tekrar uyuşturucu komasına girmeden ya da sevgilisini öldürmeden Nobody's Daughter’u yeterince sahiplenmesi hem kendisi hem de bizler için en iyisi olacak.
0 Responses to “Hole - Nobody's Daughter”
Post a Comment